Shoferi i Teme Sejkos Në kohën e pasdites, ashtu si shoferët civilë tashmë në moshë të pjekur, ushtarë shumë të rinj që kryenim shërbimin ushtarak e që ishim dërguar në Repartin Ushtarak N°3806 që ndodhej në krah të godinës së Ministrisë së Mbrojtjes (sot Universitetit Politeknik), mblidheshim për të kaluar
Category: Uncategorized
Total 61 Posts
Kostaq Simon Cipo lindi në Elbasan më 25 Dhjetor të vitit 1892. Është i biri i Simonit dhe i Agnijes. I ati ishte zanatçi, por e mbylli jetën si nëpunës në Bashkinë e qytetit. Agnija, e ëma, ishte e bija e Jan Xhuvanit, priftit të fshatit Shtërmen dhe e motra
Shqipëria është vendi më i bukur në botë. Në Shqipëri kemi korrupsionin. Ballokumja është shqiptare. Po ashtu dhe Bugaçja. Nuk kemi mode shqiptare. Kryepeshkopi është grek, por jeton në Shqipëri. Të gjithë të huajt do të deshin të jetonin në Shqipëri, dhe jo vetëm ata të varfërit. Në Shqipëri jetohet
Kishin kaluar pothuaj 4-5 vjet që kur kisha përfunduar së shkruari Monografinë mbi jetën e time eti, dhe akoma nuk po gjeja një botues. Fillova të merrem me gjetjen e ndonjë botuesi për të shtypur librin. Ju drejtova një shokut tim, i cili ishte marrë me këtë punë dhe ishte
U bënë kaq muaj që qëndronte në atë birucë të ftohtë dhe të lagësht. Sapo kishte hyrë viti 1972. Dënimin me vdekje pothuajse e kishte harruar. Kishte disa vjet që në Shqipëri ishte ndaluar kryerja e shërbimeve fetare. Por atij i kujtohej fare mirë ajo natë e errët kur një
Pikërisht atëhere kur njerëzit kujtuan se më në fund erdhi e Vërteta, u çfaqën si të dalë nga zemra e mesjetës, aty ku kishin mbetur të “ngujuar” (për të përdorur fjalorin e tyre) ata, njerërzit e shpellave, të palarë, të pakrehur e të parruar, me një shqipe arkaike që nuk
Takoheshim përditë, rreth orës 10 të mëngjezit, me përjashtim të të djelave. Ishim njojtur rastësisht dhe prej asaj dite na ishte bërë shprehi që të takoheshim te bari poshtë pallatit. Ai e zgjaste mjaft qëndrimin, ulur duke lexuar gjithmonë gazetën “Shekulli”. E kishte qejf rakinë dhe kalonte nga njëra gotë
Që kur isha i ri në Shkollën Unike si në Normalen e Elbasanit apo dhe këtu në Tiranë në Shkollën Unike si dhe në Shkollën e Mesme “Naim Frashëri”, dëgjoja me vëmendje shpjegimet e profesorëve të Historisë mbi ata shkrimtarë të huaj që kishin patur rastin të shkruanin mbi Shqipërinë.
Partizanët kishin kaq ditë që ndodheshin në majë të malit X. Fshatrat përreth kishin marrë vesh se aty ishte përqëndruar një njësi partizane dhe shumë të rinj kishin kërkuar të dilnin vullnetarë. Vullnetarët nuk ishte mirë t’i kthenin mbrapsht. Për të ngrënë e kishin zgjidhur në një farë mënyre. Sejcili
Kishin kaluar disa javë nga vdekja e Enver Hoxhës dhe në Ambasadën Italiane filluan të bëhen disa pregatitje që për punonjësit shqiptarë dhe për një pjesë të punonjësve italianë ishin të pakuptushme dhe të pashpjegueshme. Dhomën që shërbente si ambient zyre për përkthyesin e urdhëruan ta lirojë dhe atë bashkë