Ky është tregimi i shokut tim të punës në Istitutin e Higjenës, laborantit Kaman Çabej, i cili i kishte shumë qejf historitë. Një mëngjez, para se të fillonim punën, ishin të përditëshme këto takime mëngjezore, ai filloi të më tregojë historinë që vijon. Kjo histori që po ta tregoj ka
Robert Cipo
Memzi çapitej. Mbështetej mbi një bastun të trashë. Njërën nga këmbët e tërhiqte zvarrë dhe pas çdo hapi e bashkonte me tjetrën. Njerëzit e zakonshëm si dhe fëmijet e shkollave ja kishin vënë emrin “çalamani”. Ecte shumë me ngadalë. Nuk kishte njeri në Korçë. Banonte në një dhomë me qera
Xha Llazin e mbaja mend kur në Korçë rreth viteve 1937-38 punonte me një kamion privat që shërbente si taksi mallrash për tregtarët apo fshatarët e rrethit. Atëhere isha fare i vogël, 7-8 vjeç. Sa herë shkoja apo dilja nga shkolla i shikoja ata dy apo tre shofera që me
Kjo është një ngjarje e vërtetë, që ka lidhje me Kolonel Asaf Dragotin dhe me të birin e tij Farukun. Në Komandën e Përgjithshme të Ushtrisë ku kryeja shërbimin e detyrueshëm ushtarak, për një farë kohe punova si daktilografist në sekretarinë e Degës Ekonomike të Shtatmadhorisë dhe gjithë dita më
Introduzione Uno studente, un docente, un uomo istruito, se desidera effettuare in genere, il proprio dovere con onore ed onestà, farebbe una buona azione se si mettesse ad instaurare nella sua propria casa una piccola biblioteca. Con ciò farebbe abbellire un cantuccio della sua stanza, proprio là dove riposa e
(Migjeni) Nikolla Milosh Gjergj Mais! Mais! Nel vigesimo secolo non esistono apoteosi dei Dei, ma apoteosi del mais. Le nostre montagne, che una volta erano gli altari delle apoteosi degli Dei, oggi si sono trasformate in apoteosi del Mais. Un chicco di mais é il chicco del dolore quando c’è
Kolegji i Shën Adrianos ka qënë gjithmonë një qendër e rëndësishme arsimore e kulturore e arbëreshëve. Kolegji filloi të funksionojë që në vitin 1734 dhe në fillim u quajt “Kolegji Arbëresh Corsini”. Për të qënë sa më të paanshëm në historikun e këtij kolegji, duhet të themi se për hapjen
Të dhënat e para mbi strukturën gramatikore të gjuhës shqipërishte nisin që në gjysmën e parë të shekullit XVII, me një dorëshkrim mbetur anonim por që mendohet të jetë shkruar më 1710 nga një i quajtur Theodhor Bogomili (ribotuar kohët e fundit). Më 1716 u botua vepra “Vërejtje Gramatikore për