Kishin kaluar pothuaj 4-5 vjet që kur kisha përfunduar së shkruari Monografinë mbi jetën e time eti, dhe akoma nuk po gjeja një botues. Fillova të merrem me gjetjen e ndonjë botuesi për të shtypur librin. Ju drejtova një shokut tim, i cili ishte marrë me këtë punë dhe ishte
Robert Cipo
U bënë kaq muaj që qëndronte në atë birucë të ftohtë dhe të lagësht. Sapo kishte hyrë viti 1972. Dënimin me vdekje pothuajse e kishte harruar. Kishte disa vjet që në Shqipëri ishte ndaluar kryerja e shërbimeve fetare. Por atij i kujtohej fare mirë ajo natë e errët kur një
Pikërisht atëhere kur njerëzit kujtuan se më në fund erdhi e Vërteta, u çfaqën si të dalë nga zemra e mesjetës, aty ku kishin mbetur të “ngujuar” (për të përdorur fjalorin e tyre) ata, njerërzit e shpellave, të palarë, të pakrehur e të parruar, me një shqipe arkaike që nuk
Takoheshim përditë, rreth orës 10 të mëngjezit, me përjashtim të të djelave. Ishim njojtur rastësisht dhe prej asaj dite na ishte bërë shprehi që të takoheshim te bari poshtë pallatit. Ai e zgjaste mjaft qëndrimin, ulur duke lexuar gjithmonë gazetën “Shekulli”. E kishte qejf rakinë dhe kalonte nga njëra gotë
Që kur isha i ri në Shkollën Unike si në Normalen e Elbasanit apo dhe këtu në Tiranë në Shkollën Unike si dhe në Shkollën e Mesme “Naim Frashëri”, dëgjoja me vëmendje shpjegimet e profesorëve të Historisë mbi ata shkrimtarë të huaj që kishin patur rastin të shkruanin mbi Shqipërinë.
Partizanët kishin kaq ditë që ndodheshin në majë të malit X. Fshatrat përreth kishin marrë vesh se aty ishte përqëndruar një njësi partizane dhe shumë të rinj kishin kërkuar të dilnin vullnetarë. Vullnetarët nuk ishte mirë t’i kthenin mbrapsht. Për të ngrënë e kishin zgjidhur në një farë mënyre. Sejcili
Kishin kaluar disa javë nga vdekja e Enver Hoxhës dhe në Ambasadën Italiane filluan të bëhen disa pregatitje që për punonjësit shqiptarë dhe për një pjesë të punonjësve italianë ishin të pakuptushme dhe të pashpjegueshme. Dhomën që shërbente si ambient zyre për përkthyesin e urdhëruan ta lirojë dhe atë bashkë
Un minuto, solo un minuto di felicità, piena, semplice, chiara; un minuto di felicità da assaporare, berla nella coppa della vita, e poi cosa mi serve la vita? Un minuto di felicità che il poeta cerca nei deserti della vita, non é poi troppo in paragone all’infinito, ma basta, in
Come me l’hanno raccontata a me, ve la racconto anch’io. Una storia lontana, quasi incredibile, ma tanto reale quanto potrà essere una legenda. Una legenda zigana. Sarebbe stata una carovana zigana, quella che un giorno, di tarda estate, innalzò le sue tende vicino ad una cascina. Il terzo giorno, racconta
Jemi në Elbasan rreth viteve të parë të shek. XX. Atë ditë për të cilën po flasim ishte ditë Bajrami dhe festën e qytetarëve myslymanë të qytetit e festonte edhe popullsia kristiane ashtu siç ndodhte që edhe për Pashkë, ku myslymanët e veshur për ditë feste shkonin për vizitë te