Pikërisht  atëhere kur njerëzit kujtuan se më në fund erdhi e Vërteta, u çfaqën si të dalë nga zemra e mesjetës, aty ku kishin mbetur të “ngujuar” (për të përdorur fjalorin e tyre) ata, njerërzit e shpellave, të palarë, të pakrehur e të parruar, me një shqipe arkaike që nuk